ช่วงนี้ยุ่งสุดขีดค่ะ มีงานเวิร์คชอปที่ม.ก็เลยต้องไปช่วยงานอจ.ทุกวัน กลับมาก็แทบหมดแรงขนาดเมลยังไม่มีเวลาเช็คเลย เฮ้อ

วันก่อนบังเอิญได้ดูรายการทีวีรายการนึง เค้าพูดถึงโรงเตี๊ยม(เรียวกัง)ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ได้รับการบันทึกลงกินเนสบุ๊ค เป็นเรียวกังที่จ.อิชิกาวะที่ญี่ปุ่นนี่เอง ซึ่งมีอายุยาวนานมากว่าพันสามร้อยปีและผู้ที่ดำเนินกิจการตอนนี้ก็เป็นผู้สืบสายเลือดโดยตรงรุ่นที่สี่สิบเจ็ด

บอกว่าเป็นเรียวกังแต่ว่าขนาดค่อนข้างใหญ่ทีเดียวเพราะพวกขุนนางทั้งหลายสมัยโบราณต่างก็เคยมาพัก และตัวเรียวกังเองก็ยังคงเก็บรักษาวัตถุโบราณที่มีมูลค่าหลายล้านเยนอยู่หลายชิ้นทีเดียว ราคาห้องพักก็มีตั้งแต่ราคาปรกติ(ของโรงแรมระดับนี้นะคะ)คือประมาณหกหมื่นเยนขึ้นไปจนถึงห้องที่แพงที่สุดคือหอเก็บสมบัติซึ่งมีห้องนอนถึงห้าห้องที่มีราคาต่อคืนถึงสามแสนเจ็ดหมื่นเยน นอกจากนี้ทุกๆวันที่หนึ่งเดือนกันยายนก็จะมีการแสดงละครโนห์ที่เวทีกลางน้ำซึ่งมีผู้มีชื่อเสียงมาร่วมชมอีกด้วย

หลังจากนั้นทางรายการก็ได้พาไปพบกับตระกูลมุราคามิที่เป็นหมอสืบทอดกันมาสามร้อยหกสิบปีซึ่งเป็นรุ่นที่สิบสองแล้ว ซึ่งโรงพยาบาลที่คุณหมอรุ่นปัจจุบันใช้ตรวจรักษาโรคนั้นเป็นที่ที่สืบทอดกันมากว่าร้อยแปดสิบปีซึ่งยังเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นแบบโบราณ และมีแสดงอุปกรณ์รักษาโรคที่ใช้สืบทอดกันมาและสิ่งของที่ได้รับมาจากพวกขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ในตู้โชว์อีกด้วย ซึ่งแต่ละชิ้นก็มีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียว(เป็นหลายล้านเยนเช่นกัน)

และสุดท้ายรายการก็พาไปพบกับตระกูลที่สืบทอดศิลปะการตีกลองยาวญี่ปุ่น(จำชื่อกลองไม่ได้แล้วค่ะ)กว่าหกร้อยปีซึ่งปัจจุบันนี้ก็เป็นรุ่นที่สิบหก และก็มีแสดงโชว์การตีกลองของคุณรุ่นสิบหกให้ดูด้วย

สิ่งที่เรารู้สึกประทับใจก็คือ ความพยายามและความรู้สึกรับผิดชอบของบุคคลทุกรุ่นของตระกูลเหล่านี้ แน่นอนว่าคนเราย่อมมีความฝันเป็นของตัวเอง ซึ่งบางทีก็ต่างกับความคาดหวังของคนในครอบครัว แต่ทว่าชีวิตที่ถูกลิขิตแต่เกิดมาว่าจะต้องเป็นไปทางนี้เท่านั้น จากรุ่นที่หนึ่ง ต่อไปยังรุ่นที่สอง ต่อไปยังรุ่นหลานรุ่นเหลน เพื่อสืบทอดความตั้งใจ ปณิธาน หรือแม้แต่ศิลปวัฒนธรรมของชาติ สิ่งของมีค่าทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ที่สืบต่อกันมาทั้งหลาย แค่ขายชิ้นเดียวก็มีเงินใช้ไปเกือบทั้งชาติแล้ว แต่พวกเขากลับเลือกที่จะสืบทอดมันต่อไปเพื่อแสดงถึงความมุ่งมั่นที่พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย หรือทวดของพวกเขาพยายามรักษามันไว้ให้คนรุ่นเราๆได้มีโอกาสเห็น

อย่างคุณรุ่นที่สิบหกของตระกูลตีกลองยาวญี่ปุ่นเอง ก็เคยหนีออกจากบ้านเพราะทนการฝึกซ้อมอย่างหนักของคุณพ่อไม่ไหวและตัวเค้าเองก็อยากทำสวนมากกว่า ซึ่งหลังจากหนีออกจากบ้านมาได้หลายปีวันนึงเด็กแถวบ้านใหม่ของเค้าก็มาปรึกษาเรื่องไม่อยากสืบทอดกิจการทำป้ายของครอบครัว ตัวเค้าเองก็รับอาสาจะไปพูดให้เพราะคิดว่าเข้าใจความรู้สึกของเด็กคนนั้น แต่เมื่อเค้าไปที่บ้านของพ่อของเด็กและได้เห็นช่วงเวลาตอนที่พ่อของเด็กคนนั้นทำป้ายพอดี เค้ารู้สึกทึ่งมากและคิดได้ว่าสิ่งที่ตัวเราคนที่อยู่ข้างในอาจจะไม่รู้สึกแต่คนที่อยู่ข้างนอกเมื่อมาเห็นจะรู้สึกได้ เค้าจึงกลับบ้านและตัดสินใจที่จะสานต่อสิ่งนั้นให้ทุกคนได้เห็น ซึ่งตอนนี้ตัวเค้าเองได้ตระเวณแสดงไปหลายประเทศในเทศกาลต่างๆแถบยุโรปแล้ว

เป็นธรรมดาของทุกสิ่งในโลกที่มีเกิดก็ต้องมีดับไปตามวัฏจักร และการสร้างสิ่งใดให้คนยอมรับนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การสืบทอดมันต่อไปนั้นยากยิ่งกว่าบนโลกที่การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้ทุกลมหายใจ ถ้าหากวันนี้มีสิ่งใดที่จะต้องรักษาแล้วละก็ ขอให้ทำต่อไปอย่างภาคภูมิใจเถอะนะคะ แล้ววันนึงคนที่อยู่ข้างนอกหรือคนรุ่นหลังก็จะรู้สึกได้ถึงความตั้งใจนั้นอย่างแน่นอนค่ะ


เมื่อกี้น้องสาวเอาข่าวจอยซ์จากเวปผู้จัดการมาให้อ่านรู้สึกติดใจตรงที่ว่าทำไมทีจอยซ์ยังลงชื่อเต็มนามสกุลเต็มแถมรูปเพียบอย่างนั้น แต่ทีตาลูกชายนายแบงค์ชื่อดังถึงไม่บอกออกมาตรงๆเพราะว่ากลัวอำนาจมืดหรือมีอำนาจเงินหรือไร ไม่ดีเท่าพ่อแม่ไม่เป็นไรแต่ถ้าถึงขนาดทำลายชื่อเสียงของครอบครัวแบบนี้ นึกถึงรายการที่วีที่เล่ามาข้างบนแล้วรู้สึกสะท้อนใจจัง

Comment

Comment:

Tweet

kunow:สารภาพรักผ่านblog เขินจังค่ะ ตอนนี้กลางคืนประมาณแปดเก้าองศาค่ะ ที่เยอรมันเป็นไงมั่งคะ
lockheart:ว่าจะเปลี่ยนไปเขียนเรื่องไร้สาระมั่งแล้วค่ะ ว่าแต่ถ้าblogนี้ไร้สาระแล้วจะมีคนมาอ่านมั๊ยหว่า
tukkae:ที่เมืองไทยใช้ระบบครูสอนลูกศิษย์นี่คะ น่าจะดีกว่าที่ญี่ปุ่นด้วยเพราะมีคนสืบทอดมากกว่า เสียแค่ว่างบสนับสนุนจากรัฐน้อยไปทำให้พัฒนาได้ไม่ดีเท่าที่ควร

#7 By ringo on 2004-11-26 12:47

อืม...ไม่รู้จะเม้นท์ไงแล้ว
เพราะ ไม่รู้ว่าไทยมันจะทำแบบนี้ได้รึเปล่า แต่เอาวะ รักไทยต่อไป ^^

#6 By AERIAL RAVE on 2004-11-25 21:03

มีสาระจังเลยง่ะบล๊อคนี้ ชอบมากมาย>.<b
เราเขียนเองไม่ได้อ่ะ มีสาระแบบนี้

ปล.อ่านทุกบล๊อคนะครับแต่พักนี้ไม่ค่อยได้เม้นท์
ปล.2 อยากเห็นรูปที่ญี่ปุ่นอีกครับ มีถ่ายสถานที่ไหนที่สวยๆ ก็เอามาแปะให้ชมเป้นบุญตาหน่อยเถถอะครับ^^!

#5 By Lockheart : PremiumHeart on 2004-11-25 14:14

ชั้นชอบเธอล่ะ ยายเปิ้ลจัง..ฮ่าๆ

ญี่ปุ่นหนาวมั๊ย?

#4 By kunow on 2004-11-25 08:59

อ่านแล้วซึ้งตามแฮะ TwT
เป็นรายการที่น่าดูอย่างแรงงิ
ขอบคุณที่เอาเรื่องดีๆมาแบ่งปันเน้อค่ะ ^^

#3 By [] R e n z E [] on 2004-11-25 01:41

จ้ากกก เพิ่งเห็นว่าblogตัวเองเป็นblogแนะนำ เครียดๆๆ หน้าตัวเองในรูปก็หล้อนหลอน เดี๋ยวคนเข้าเวปนี้เค้าจะนึกว่าเป็นเวปรายกามิติลี้ลับรึเปล่า

#2 By ringo on 2004-11-25 00:40

มองญี่ปุ่นแล้วหันมามองประเทศตัวเอง........

#1 By Catkun on 2004-11-25 00:22